Weersomslag betekent mindere dagen

Het is de laatste tijd stil en ik weet de website nog niet helemaal te benutten zoals ik had gehoopt. Dat komt omdat er privé best veel dingen spelen waar mijn energie naartoe gaat.  

Op mijn Instagram deelde ik vorige week al dat het niet zo lekker ging en hier schrijf ik graag een artikel over. Niet om zielig te doen, want dat ben ik niet, maar om te laten zien hoe veel invloed het weer heeft. Ik benoem het vaak en weet dat ik er al vaker iets over geschreven heb, maar wijd er nu graag een artikel aan zodat ik kan aantonen wat het nu met mij doet.  

Vorige week maandag was daar de weersomslag, van 30 graden, zon en een lage vochtigheid naar 20 graden, regen en een hoge vochtigheid. Een ideaal recept voor, hopelijk tijdelijke, verergering van mijn klachten of een flare? Noem hoe je het noemen wilt, het gaat niet lekker. Het ging snel dit keer, soms gaat heel langzaam in een week of twee of drie, maar dit keer ging het in twee of drie dagen. Maandagochtend werd ik wakker met meer pijn in mijn rug en iets wat meer last van spaghetti benen, je kent het wel die slierten pasta die, als ze gekookt zijn, alle kanten opgaan. Je kunt je vast wel voorstellen dat ik op zo’n moment niet echt het gevoel heb dat het mijn eigen benen zijn. Tijdelijk hoopte ik dat dit het zou zijn, maar toen ik dinsdag en ook woensdag wakker werd en de klachten elke dag flink erger werden wist ik dat het niet de goede kant opging. Zo snel heb ik het nog nooit meegemaakt.  

Het enige wat ik tijdens een flare kan doen is tramadol innemen, zodat de scherpe randjes er een beetje vanaf gaan. Donderdagavond had ik mijn eerste ingenomen en toen ik vrijdag wakker werd, voelde ik me behoorlijk suf. Niet erg, dacht ik, een bekende bijwerking. Helaas voelde ik mij in de loop van de ochtend steeds suffer worden en toen ik thuis kwam van de fysio en op de bank plofte sliep ik al snel. Dat op zich is niets nieuws, ik doe vaak ’s middags een tukkie, maar dit keer was het meer een tuk. Met een aantal korte periodes dat ik wakker werd, werd ik vier uur later wakker. Mijn hele middag was weg en ik voelde me allesbehalve goed. Ik had een snelle ademhaling, een opgejaagd gevoel en eigenlijk wilde ik verder slapen. Ik hoopte dat dit tijdelijk zou zijn en heb me er maar aan overgegeven. Vrijdagavond nog een tramadol, maar zaterdag voelde ik mij allesbehalve goed. Ik was totaal mezelf niet, echt onwijs suf, er zat totaal geen energie in mij en het opgejaagde gevoel was er ook nog steeds. Ik besloot de tramadolkuur te staken en weer te stoppen. Ook zondag was ik niet echt mezelf, maar sinds maandag is dat gelukkig wel weer het geval. Gelukkig is mijn energie ook snel weer teruggekomen, maar helaas ook de pijn. Gelukkig (denk ik) zijn de weersomstandigheden de afgelopen twee dagen ook weer wat beter. Een zonnetje en warmere temperaturen zorgt er echt voor dat mijn spieren meer kunnen ontspannen. ’s Ochtends kleed ik mij nog dik aan want dan vind ik het nog wel frisjes en sowieso doe ik liever meer lagen aan, wat altijd uit kan, dan dat ik het koud heb.  

Helaas gaat het weer de komende dagen weer omlaag en komt er vooral veel regen en onweer aan. Ik heb wel geleerd dat het geen nut heeft om daar nu al over in te gaan zitten, het komt eraan, ik weet het en ik zie wel hoe mijn lichaam erop gaat reageren. Als je het al zwaar maakt in je hoofd en je telkens tegen jezelf gaat zeggen: “pfoeh het gaan echt zware dagen worden, ik kan straks helemaal niets en ik ga veel pijn hebben”, dan gaat het ook slecht. Aan de andere kant houd ik wel een beetje rekening met mijn plannen. Veel vrienden en kennissen van mij weten dat ik liever last minute plan, zodat ik kan kijken hoe ik mij dan voel. Ik ga uit van slechte dagen (maar zit er dan niet heel erg mee in mijn hoofd) en dan kan het alleen maar meevallen. Ik plan zeker nog afspraken, maar plan mijn dagen niet helemaal vol. Mocht het uiteindelijk meevallen, dan vraag ik dus last minute iemand en anders heb ik genoeg in huis te doen, ik verveel mij nooit.  

Terug naar de flare. Gisteren ging het niet lekker en kan ik zeggen dat ik wel echt weer een slechte dag had. Vanmorgen ging het ook nog niet heel lekker maar in de loop van de dag zakt het wel weer een klein beetje. Vanmorgen had ik veel last met ademen, dit heb ik vaker. Er is vorig jaar een ontsteking aan mijn ribkraakbeen ontdekt. Wanneer ik daar last van heb, zoals vanmorgen, dan voel ik veel druk midden op mijn borst en ook bij mijn ribben. De eerste keer dat ik het ervaarde vond ik het best eng, ik werd namelijk erg benauwd. Nu weet ik dat als ik gewoon rustig dooradem en blijf zitten, en soms wanneer ik voel dat ik ga wegtrekken liggen, dat het dan wel weer zakt. Ik moet wel zeggen dat het vanmorgen erg vervelend was, ook omdat ik het tijdens het sporten had en op de één of andere manier niet echt onder controle kreeg. Toen ik daarvan thuis kwam en even op de bank ben gaan liggen zakte het wel weer gelukkig! Typisch gevalletje: je leert ermee omgaan.
Ik heb wel voor mezelf voorgenomen dat, als ik weer snel terug ben bij de klachten van vorige week en dan met name de pijn, ik dan toch maar wel weer ga starten met een tramadolkuur en hoop dat de bijwerkingen dan minder zijn. Misschien moet ik dan maar even al mijn plannen annuleren en me echt gaan overgeven aan de bijwerkingen. Iets wat ik niet graag doe, maar daar heb ik helaas geen invloed op. Als de tramadol niets doet of ik mij er weer zo beroerd van ga voelen dan heb ik eind september ook al mijn halfjaarlijkse controle bij mijn neuroloog gepland staan. Hopelijk kan ik het dan tot die tijd rekken. Ik weet in ieder geval dat er genoeg mensen in mijn omgeving voor mij klaarstaan die mij kunnen helpen mocht ik hulp nodig hebben. Persoonlijk vind ik het ook altijd fijn om een soort van plannetje in mijn hoofd te hebben. Mocht ik dit (bijvoorbeeld niet bij de wc kunnen komen) gevoel hebben, dan kan ik dat doen. Vaak verleg ik op dat moment alsnog mijn grens en wacht ik toch nog even wat langer voordat ik actie onderneem, maar het geeft mij wel rust. Dit is heel persoonlijk uiteraard.  

Wat maakt slechte dagen slecht?  
Naast de spaghetti benen, is mijn rug heel gespannen (nog meer ja) en heb ik vaak last van spierspasmes in mijn rug. Dit kan een paar seconde heel extreem zijn, wanneer ik dan dus soms door mijn benen zak, of voor langere tijd aanwezig zijn maar dan iets minder heftig. Die gespannen spieren/spasmes zorgen voor meer vermoeidheid, omdat mijn lichaam nog harder moet werken om die spieren te laten ontspannen. Ook de zenuwpijn is tijdens een flare veel erger, en dat is echt de pijn die ik onder controle wil houden. Het is namelijk hele scherpe pijn en kan ook zo ineens opkomen en dan weer iets zakken. Tijdens een flare heb ik dus ook meer last van de drie hernia’s, twee versleten wervels en noem (bijna) het hele rijtje aan diagnoses maar op. Gelukkig weet ik mezelf altijd wel rustig te houden en blijf ik hopen dat het niet te lang aanhoudt en het niet ‘het nieuwe leven is.’ Dat laatste is soms wel moeilijk, maar gelukkig ervaar ik dat pas als ik echt voor een hele lange periode slecht ga. Omdat het dit keer heel snel opkwam, heeft mijn lichaam ook minder tijd gehad om ‘eraan te wennen’, wat het naar mijn idee zwaarder maakt. Het is vooral het vertrouwen in mijn lichaam wat ik dan niet helemaal heb. Buiten huis red ik mij met de Segway prima, maar in huis wil ik toch echt zo lang mogelijk blijven lopen. Ook als ik weet dat het misschien maar tijdelijk is met een flare. Aan de andere kant besef ik ook heel goed dat mijn grens overgaan dan ook echt niet slim is. Daarnaast vertellen mijn behandelaren dit ook altijd : “meer luisteren naar je lichaam Marlou”. Gezien de laatste flare begin juni was, wil ik het komende afspraak met mijn neuroloog er wel over gaan hebben. Ik heb namelijk het idee dat het wel steeds vaker gebeurd.

Helaas heb ik ook al vanaf begin augustus nieuwe klachten aan mijn linkerschouder inclusief uitstraling naar mijn arm en soms nek. Het is de schouder waar ik ook lichte artrose heb, maar ik denk niet dat dit het is. Mijn reumatoloog zit ook in Antwerpen en aangezien ik daar 24 september al naartoe moet, wil ik het nog twee weken aankijken. Verslechterd ook dit, dan misschien ook maar even kijken of ik nog een afspraak bij haar kan maken voor de 24e, als ik er dan toch ben.  

Heel eerlijk gezegd gaat het op het moment dus niet echt lekker. Volgende week krijg ik gelukkig weer mijn infuus en hoop ik dat dat voor iets meer rust zorgt. Fingers crossed! Lekker veel met de hondjes knuffelen in ieder geval.

Binnenkort ga ik starten met mijn ambassadeurschap voor ongehinderd Nederland. Een bedrijf dat zich inzet voor toegankelijkheid voor mensen met een beperking, dit kan zowel voor rolstoelgebruikers zijn, maar ook voor bijvoorbeeld slechtzienden. Ik ga dit in de gemeente Velsen doen en wil daar een artikel over schrijven als ik ermee begonnen ben. Voor mij begint het echte werk waarschijnlijk pas later in het jaar, al heb ik daar misschien wel over een maand of twee al gesprekken voor met de gemeente. Ik heb er in ieder geval onwijs veel zin in. Dit kan ik overigens met de Segway doen en mag ik volledig zelf inplannen.  

Liefs Marlou 

Nooit meer wat missen? Schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief en ontvang in het vervolg een mail, wanneer er een nieuw artikel verschijnt. Let op, de berichten kunnen in je spambox terecht komen. Markeer het bericht dan als 'geen spam' zodat het voortaan in je inbox komt. 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *